#18
Evo nekoliko citata iz gornje knjige o zabrani sahranjivanja glumaca, gladijatora i prostitutki na groblju sa ostalim ljudima:
Iako su gladijatori uživali ogromnu slavu i popularnost u svim slojevima društva, oni su zbog karaktera svoje profesije zajedno sa prostitutkama, glumcima i zabavlja?ima spadali u grupu nepoželjnih – infames.
Ovakav tretman osu?enika (da budu gladijatori) bio je predvi?en samo za slu?ajeve najgorih zlo?ina, poput onih koji su na?injeni protiv države (izdaja, dezerterstvo, rat) ili protiv li?nosti cara (bogohuljenje, u smislu davanja prednosti drugim bogovima u odnosu na cara – hriš?ani), ili za one delove stanovništva koji su pripadali siromašnim ili slojevima koji su se bavili „nepodobnim“ profesijama. Pored gladijatora, ovde su spadali ljudi koji su na bilo koji na?in
koristili svoje ili tu?e telo za zabavljanje drugih - prodavci robova, podvoda?i, prostitutke, glumci, uli?ni zabavlja?i.
Društveni položaj gladijatora u rimskom društvu može se u najmanju ruku nazvati ambivalentnim. Po svim tradicionalnim, pisanim i nepisanim pravilima, oni su spadali u grupu „infames“ odnosno grupu onih koji su smatrani talogom društva. Sa njima ugledni Rimljani nisu imali nikakvog posla, a pitanje da li se radilo o slobodnima, oslobo?enicima ili robovima, nije bilo ni najmanje važno. Potpuno marginalizovani, poput prostitutki, glumaca, podvoda?a i svih onih koji su na neki na?in „prodavali“ telo bili su skrajnuti na ivice rimskog društva. Smatralo se najve?im prestupom bilo kakvo druženje sa njima u bilo kom kontekstu van amfiteatra.
Podatke o sahranjenim gladijatorima dobijamo delimi?no na dva na?ina –
prvi se ti?e spomenika koji mogu sadržati razli?ite podatke o preminulom, a drugi antropoloških analiza koje nam pružaju uvid u stanje preminulog kako u vreme smrti, tako i tokom života. Ekstenzivnom analizom rimskih spomenika, a posebno gladijatorskih, bavila se Valeri Houp, koja je ?itavim nizom radova skrenula pažnju
drugih istraživa?a na važne aspekte gladijatorskih sahrana. Houp se u svojim tekstovima bavi položajem grobova u odnosu na nekropolu, analizom informacija iz natpisa i predstava, kao i pore?enjem ovih
rezultata sa rezultatima analiza spomenika nekih drugih socijalnih grupa poput vojnika. Kada se radi o grupisanim grobovima, odnosno spomenicima, u najve?em broju slu?ajeva su oni grupisani ili
u neposrednoj blizini amfiteatra, ili u okviru nekropole. Ovakav status na groblju može oslikavati status koji su gladijatori imali za života. Ovakva pretpostavka argumentovana je i nekim primerima iz klasi?nih tekstova poput izvesnog H. Balbusa, koji poklanja zemljište gradu kako bi ga iskoristio za sahranjivanje, ali zabranjuje da se na njemu sahranjuju prostitutke, glumci i gladijatori.
Druga važna stvar kada su sahrane gladijatora u pitanju, odnosi se na na?in sahranjivanja. Naime, prime?uje se da su gladijatori sahranjeni u grupi, izdvojenoj od ostatka nekropole koja se nalazi u blizini. Ovo se naj?eš?e objašnjava odnosom rimskog društva naspram ljudi koji su smatrani infames, a kojoj su pripadali i gladijatori. Poput glumaca, akrobata, podvoda?a, vlasnika takvih škola i gladijatori su smatrani talogom društva, ?ija je jedina namena i svrha postojanja u?eš?e u
amfiteatru.